21 augustus 2026

Huren, RaaS of kopen: bij humanoïde robots is restwaarde niet de juiste vraag

Diagram: bij een auto zit de waarde in de machine, bij een humanoïde robot staat de hardware los van het getrainde model, dat meegaat naar nieuwe hardware.

Er circuleert deze week een vergelijking op LinkedIn: de discussie rond huren, leasen of kopen van humanoïde robots zou lijken op wat elektrische auto’s een paar jaar geleden doormaakten. Toen was het standaardadvies vaak leasen in plaats van kopen, omdat de restwaarde onvoorspelbaar was. Het stuk trekt die logica door naar robots en stelt de vraag scherp: wat als de machine binnen een jaar technisch verouderd is?

Die vraag is terecht. Hij is alleen niet de belangrijkste.

Wat er klopt aan de vergelijking

De onzekerheid is reëel, en niet nieuw voor ons. Bij elektrische auto’s hing de juiste keuze inderdaad af van subsidies, belastingregels, rentestand en de werkelijke restwaarde op de tweedehandsmarkt, factoren die niemand vooraf precies kon voorspellen. Bij humanoïde robots speelt hetzelfde: de hardware ontwikkelt snel, de markt is amper twee jaar oud, en niemand kan met zekerheid zeggen wat een machine over drie jaar waard is op de tweedehandsmarkt. Wie dat negeert, verkoopt schijnzekerheid.

Waar de vergelijking misgaat

Een auto is, op de software-updates na, hetzelfde stuk staal als toen hij van de band rolde. Een humanoïde robot niet. Het besturingsbrein (bij de machines die wij inzetten is dat de Genie Studio-stack met het GO-1-model) is in essentie los te koppelen van de fysieke unit. Een taak die u vandaag traint, kost ons doorgaans in de orde van 48 GPU-dagen om aan te passen, en diezelfde vaardigheid is in principe overdraagbaar naar een volgende generatie hardware, niet gebonden aan het exemplaar dat nu op de vloer staat.

Dat verandert de kernvraag. Niet: wat is deze robot over drie jaar waard? Wel: is de taak die we nu trainen, en het model dat daarvan leert, herbruikbaar als de hardware een keer wordt vervangen? Bij een auto is het antwoord nee: de motor blijft de motor. Bij een humanoïde robot kan het antwoord ja zijn, en dat is precies waarom leasen (met een vaste einddatum en een vaste machine) niet het juiste model is.

Waarom we geen lease aanbieden, maar RaaS

Een lease koopt een stuk staal af over een vaste looptijd. RaaS koopt output af, en laat het risico op veroudering (van zowel hardware als software) bij ons liggen in plaats van bij de klant. Dat is meer dan een prijsverschil. Het verklaart ook waarom de tarieven per taak verschillen en niet alleen per machine: een X2 Basic in het onderwijs, een A2 Ultra in receptie of zorglogistiek en een G2 in continubedrijf staan elk op een ander maandtarief, steeds gekoppeld aan wat de machine moet opleveren, niet aan wat hij ooit kostte.

Het praktische antwoord

Twijfelt u of RaaS, huur of aankoop de juiste vorm is? Begin niet bij de restwaarde. Begin bij de taak. Huur een unit voor een week om te testen of de taak zich leent voor automatisering. Blijkt dat zo, dan telt wat u tijdens die week hebt geleerd mee in een RaaS-contract van 36 maanden, met de verouderingsvraag bij ons, niet bij u. Aankoop blijft mogelijk, maar dan draagt u dat risico zelf, en dat is een bewuste keuze, geen default.

DEEL DIT ARTIKEL
0